“Kazananlar, kaybetmenin öğretici gücünü bilenlerdir.”

Bazen konuşmazsın…
Ama bu, söyleyecek bir şeyin olmadığından değil.
Sadece her cümleyi kurmaya gerek olmadığını bilirsin.
Ben hayatım boyunca bunu öğrendim:
Susmak, çoğu zaman bir zayıflık değil; bir seçimdir.

Zaman zaman sessiz kaldım.
Çünkü bazı şeylerin cevabı hemen verilmez.
Bazen sessizlik; düşünmenin, anlamanın ve doğru yerde durmanın bir parçasıdır.
Ben tartışmayı değil; anlamayı önceledim.
Gürültüyle değil, ağırlıkla var olmayı tercih ettim.

Kimileri sesle ilerler, kimileri iz bırakır.
Ben iz bırakmayı hedefledim.
Belki konuşmadım her yerde,
ama her davranışım bir cümle gibiydi.

Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki:
Sessizliğim, sustuğum için değil; doğru zamanda konuşmayı beklediğim içindi.
Ve bu da bir duruştur.

“Konuşmak bazen kolaydır.
Ama doğru zaman gelene kadar susmak…
İşte o, karakter ister.”